الخَرْبَة: خيانت , تهمت , فساد.

مفهوم حديث: از ابو شريح خويلد بن عمرو الخزاعي العدوي ^ روايت است که او به عمرو بن سعيد بن العاص روزي که به مکه لشکر کشي مي کرد (تا به جنگ عبد الله بن الزبير ^ برود) گفت: يا امير به من اجازه بده تا فرمايشي را که رسول الله % روز بعد از فتح مکه ايراد فرمودند برايت بگويم , فرموده اي که گوشهايم آن را شنيد و قلبم آن را حفظ کرد و وقتي که رسول الله % آن را مي گفتند چشمهايم او را مي ديد , ايشان ابتدا خداوند را مورد سپاس و ستايش قرار دادند سپس فرمودند: خداوند روزي که آسمانها و زمين را آفريده است مکه را حرام کرده است و اين تحريم از جانب مردم نيست , بنابراين شايسته ي هيچ فردي که ايمان به خداوند و روز قيامت دارد نيست تا در آن خونريزي کند يا درختي را قطع نمايد , و اگر کسي به جنگ رسول الله % با مشرکين در مکه استدلال کرد به او بگوييد: خداوند به رسولش اجازه ي اين کار را داده است و به شما اين اجازه را نداده است , اين رخصت براي رسول الله % فقط براي ساعاتي از روز بود , و امروز مکه مانند ديروز به حرمت خود بازگشته است , کساني که حاضر هستند حرفهاي من را به غايبين برسانند.

به ابو شريح گفته شد: عمرو چه جوابي به تو داد؟ او گفت: عمرو گفت: يا ابو شريح من به تو از اين حديث آگاه تر هستم , حرم شخص گناه کار مجرم , و کسي که قتل کرده و کسي که به دليل فساد به مکه فرار کرده است را پناه نمي دهد.