291 ـ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ ^ قَالَ: سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ % عَنْ لُقَطَةِ الذَّهَبِ أَوْ الْوَرِقِ؟ فَقَالَ: اعْرِفْ وِكَاءَهَا وَعِفَاصَهَا , ثُمَّ عَرِّفْهَا سَنَةً فَإِنْ لَمْ تُعْرَفْ فَاسْتَنْفِقْهَا وَلْتَكُنْ وَدِيعَةً عِنْدَكَ، فَإِنْ جَاءَ طَالِبُهَا يَوْمًا مِنْ الدَّهْرِ فَأَدِّهَا إلَيْهِ. وَسَأَلَهُ عَنْ ضَالَّةِ الإِبِلِ؟ فَقَالَ: مَا لَك وَلَهَا؟ دَعْهَا فَإِنَّ مَعَهَا حِذَاءَهَا وَسِقَاءَهَا , تَرِدُ الْمَاءَ وَتَأْكُلُ الشَّجَرَ , حَتَّى يَجِدَهَا رَبُّهَا. وَسَأَلَهُ عَنْ الشَّاةِ؟ فَقَالَ: خُذْهَا فَإِنَّمَا هِيَ لَكَ , أَوْ لأَخِيك , أَوْ لِلذِّئْبِ.

واژه ها:

الوکاء: بندي که با آن دهان مشک و امثال آن را مي بندند.

العفاص: کيسه اي ساخته شده از چرم يا پارچه که در گذشته سکه هاي خود را در آن نگه ... مي داشتند , مثل کيف پول امروزي.

استنفق: خرج کرد.

الوَدِيعَة: امانت.

الدهر: روزگار.

أدِّها إليه: آن را به او بده.

دَعْها: رهايش کن.

الحذاء: سم شتر.

السقاء: مشک آب.

ربُّها: صاحبش.

الشاة: گوسفند.