مفهوم حديث: ابو جحيفه وهب بن عبد الله السوائي ^ مي فرمايد: به نزد پيامبر % آمدم در حالي که ايشان در خيمه اي سرخ رنگ بودند , و بلال ^ را ديدم که با باقي مانده ي آبي که پيامبر % با آن وضو گرفته بود از خيمه بيرون آمد , در اين وقت اصحاب # براي تبرک جستن به آن آب به سوي بلال ^ آمدند , گروهي توانستند از آن آب براي خود بگيرند و براي حصول تبرک براي ديگراني که نتوانسته بودند از آن آب بگيرند قطراتي را بر اعضايشان مي پاشيدند , آنگاه پيامبر % از خيمه اش در حالي بيرون آمد که لباس دو تکه ي سرخ رنگي بر تن داشت , و من سفيدي ساق پايش را مي ديدم , پيامبر % وضو گرفت و بلال ^ اذان گفت , و مي ديدم که او سر خود را به اين سمت و آن سمت حرکت مي دهد تا اينکه صداي اذانش به همه طرف برسد , و در سمت راست و چپ خود مي گفت: پيش به سوي نماز , پيش به سوي رستگاري , آنگاه سر نيزه اي کوتاه به عنوان ستره براي پيامبر % در زمين کوبيده شد , ايشان نيز جلو رفتند و نماز ظهر را دو رکعت خواندند , و تا وقتي که به مدينه برگشتند تمام نمازهاي چهار رکعتي را دو رکعت خواندند.

توضيح: فَخَرَجَ بِلالٌ بِوَضُوءٍ , فَمِنْ نَاضِحٍ وَنَائِلٍ. . . فَتَوَضَّأَ , در سياق اين روايت تقديم و تاخير صورت گرفته است , و تقدير آن چنين است: فَتَوَضَّأَ النَّبِيُّ % فَخَرَجَ بِلالٌ بِفَضْلِ وَضُوئِهِ فَمِنْ نَاضِحٍ وَنَائِلٍ، و روايت موجود در صحيح بخاري نيز بر همين دلالت مي دهد: فَأُتِىَ بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ، فَجَعَلَ النَّاسُ يَأْخُذُونَ مِنْ فَضْلِ وَضُوئِهِ فَيَتَمَسَّحُونَ بِهِ. [1]

(1) صحيح بخاري , کتاب الوضوء (4) , باب استعمال فضل وضوء الناس (40) , حديث 187.