بنابراين کساني که با اسلام خالص و بدون شائبه تمسک جسته اند همانا اهل سنت و جماعت مي باشد که در ميان آنان، صديقين، شهداء و صالحين وجود دارند، و در ميان آنان پيشوايان هدايتگر و کساني که داراي مناقب ماثور و فضايل بي حد و حساب وجود دارد، و نيز در ميان آنان اماماني وجود دارد که تمام مسلمانان به علم و درايت و هدايت آنان اجماع دارند و آنان همان گروه پيروزي هستند که پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - در حق آنان فرمود: «لا تزال طائفةٌ من أمتي على الحق ظاهرين، لا يضرُّهم من خذلهم ولا من خالفهم حتى تقوم الساعة» [1] .

در ادامه مي گويد: نائب السلطان از ابن تيميه پرسيد که اعتقاد چيست؟

ابن تيميه گفت:

اعتقاد مال من نيست، و مال آن کسي که از من بزرگتر است هم نيست، بلکه اعتقاد از خداوند گرفته مي شود و از پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - و آنچه که سلف صالح بر آن اجماع نموده اند که آن هم از کتاب و سنت و احاديث بخاري و مسلم و غير از آن از احاديث معروف و ثابت از سلف گرفته مي شود [2] .

ابن تيميه باز هم مي گويد:

«نه به خدا سوگند، احمد بن حنبل هم در اين زمينه اعتقاد بخصوصي ندارد، بلکه اين اعتقاد سلف صالح و امامان اهل حديث مي باشد، و باز هم گفتم اين اعتقاد رسول الله است و هر کلمه و لفظي که گفته باشم، آيه يا حديثي و يا اجماع سلف صالح را در کنارش آورده ام و ذکر کرده ام که چه کساني اين اجماع را از سلف نقل کرده اند، از جميع فرق مسلمانان از فقهاي اربعه گرفته تا متکلمين و اهل حديث و صوفيه [3] .

(1) - «مجموع الفتاوي» ابن تيميه: (3/ 159) : ترجمه و تخريج اين حديث قبلًا گذشت.

(2) - مرجع سابق: (ص: 203) .

(3) - مرجع سابق: ص: (189) .