امام باز مي فرمايد: هر گاه مسلماني وارد شهري از شهرهاي مسلمانان شد، بر او واجب است که با آنان نماز جمعه و جماعت بخواند و دوستدار مؤمنين باشد و با آنان دشمني نورزد اگر چه ببيند بعضي از آنان گمراه و سرگردان باشند، اگر توانست آنان را راهنمايي و هدايت مي کند و گرنه خداوند بيش از توانايي و وسعت انسان تکليف نمي کند [1] .

و علاقه و رابطه در منهج اسلامي ميان توحيد خداوند و وحدت جماعت بسيار تنگاتنگ و وثيق است.

و پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - ميان توحيد خدا و وحدت جماعت رابطه برقرار کرده و به هم وصل نموده است: «إن الله يرضى لکم ثلاثًا، ويکره لکم ثلاثًا، يرضى لکم: أن تعبدوا الله ولا تشرکوا به شيئًا وأن تعتصموا بحبل الله جميعًا ولا تفرقوا، وأن تناصحوا من ولاّه الله أمرکم، ويسخط لکم: قيل وقال وإضاعة المال، وکثرة السؤال» [2] .

«خداوند از سه چيز شما خوشحال مي شود، و از سه چيز ناخشنود مي گردد: دوست دارد که شما خدا را پرستش کنيد و براي او شريک قرار ندهيد و اينکه به ريسمان خدا چنگ بزنيد و متفرق نشويد، و اينکه به فرمانروايتان نصيحت كنيد. و خشمگين مي شود از اينکه دچار قيل و قال شويد، و اينکه دارايي و اموال خويش را ضايع کنيد و از سوال پرسيدن زياد» .

قواعدي مهم براي جستجوي مسائل عقيدتي

(1) - مرجع سابق: ص: (3/ 286) .

(2) - امام احمد اين حديث را در مسندش آورده است: (2/ 367) .