محمد بن جرير طبري در تفسير خود مي گويد: «سخن بر سر تأويل اين گفته است: «کذا وکذا» و اهل تأويل در اين آيه و امثال آن به اختلاف افتاده اند؛ در اينجا مراد طبري اهل تفسير است، و تمام قرآن اين گونه است، يعني آيات محکم و متشابه امکان تأويل را دارند و هيچ چيزي در قرآن نيست که معناي آن قابل فهم نباشد و هنوز پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - فوت نکرده بود که اصحاب او تمام معناي آيات قرآني و احاديث نبوي را مي دانستند.

مجاهد مي گويد: قرآن را از فاتحه الکتاب تا به آخرش را نزد ابن عباس خواندم و روي هر آيه ي توقف مي کردم و از او سوال مي کردم.

ابن مسعود نيز مي گويد: در قرآن هيچ آيه اي نيست مگر اينکه سبب نزول آن را مي دانم.

و حسن مي گويد: خداوند هر آيه اي را که نازل فرموده، دوست داشته که منظور او فهميده شود.

به همين خاطر مي گفتند که قرآن در بر گيرنده و محيط است بر هر آنچه از علوم ديني خواسته شود. همانطور که مسروق مي گويد: دربارة هر چيزي که از اصحاب پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - مي پرسيديم جواب آن حتمًا در قرآن وجود داشت، ولي آگاهي و علم ما به قرآن اندک است.