و کسي که تفسير حديثي را ندانست و عقلش به آن نمي رسيد، همين مقدار که مي داند برايش کافي است و بر او لازم است که به آن ايمان داشته باشد، و تسليم آن شود، مانند حديث پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - الصادق المصدوق [1]

(1) - بخاري آن حديث را در «کتاب القدر» مبحث قضا و قدر آن (6594) . ومسلم در كتاب القدر، مبحث: كيفية خلق الآدمي في بطن أمه (2643) . وابوداود در «کتاب السنه» مبحث قدر (4708) . و ترمذي در «کتاب القدر» در مبحث رواياتي که درباره: ارزش اعمال در تمام کردنش است آن را آورده: (2137) و ابن ماجه در مقدمه مبحث قدر (76) از حديث عبدالله بن مسعود كه گفت: «إِنَّ أَحَدَكُمْ يُجْمَعُ خَلْقُهُ فِي بَطْنِ أُمِّهِ أَرْبَعِيْنَ يَوْمًا نُطْفَةً، ثُمَّ يَكُونُ عَلَقَةً مِثْلَ ذَلِكَ، ثُمَّ يَكُونُ مُضْغَةً مِثْلَ ذَلِكَ، ثُمَّ يُرْسَلُ إِلَيْهِ الْمَلَكُ فَيَنْفُخُ فِيْهِ الرُّوحَ وَيُؤْمَرُ بِأَرْبَعِ كَلِمَاتٍ: بِكَتْبِ رِزْقِهِ، وَأَجَلِهِ، وَعَمَلِهِ، وَشَقِيٌّ أَوْ سَعِيْدٌ. فَوَاللهِ الَّذِي لاَ إِلهَ غَيْرَهُ إِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ، حَتَّى مَا يَكُونَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلاَّ ذِرَاعٌ، فَيَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ فَيَدْخُلُهَا، وَإِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ، حَتَّى مَا يَكُونَ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلاَّ ذِرَاعٌ، فَيَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيَدْخُلُهَا» . «در حقيقت، خلقت يكى از شما در شكم مادرش چنين انجام مى گيرد: چهل روز به حالت نطفه است، پس از آن به پاره خونى تبديل مى شود به قدرِ همان زمان و مدت، سپس به پاره گوشتى تبديل مى شود به اندازه همان مدت و زمان .. سپس خداى تعالى به سوى او فرشته مى فرستد تا روح در آن بدمد و فرشته مأمور است به نوشتن چهار كلمه: روزى اش، مدت عمرش، كردار و رفتارش، و اين كه بدبخت يا نيك بخت است. پس سوگند به خدايى كه هيچ معبودى به حق غيرِ او نيست، همانا يكى از شما به كردار و رفتار اهل بهشت مى پردازد تا آن كه ميان او و رسيدن به بهشت، فاصله اى نمى ماند مگر يك ذرع. در آن هنگام، سرنوشت و فرجام كردارش بر او پيشى مى گيرد و به عمل مردم دوزخى مى پردازد و پايان بد، سبب رفتنش به دوزخ مى گردد. و = =همانا يكى از شما به كردار و رفتار اهل دوزخ مى پردازد تا آن كه ميان او و رسيدن به دوزخ، فاصله اى نمى ماند مگر يك ذرع. در آن هنگام، سرنوشت بر او پيشى مى گيرد و به كردار بهشتيان و فرجام نيك مى پردازد و سبب رفتنش به بهشت مى شود.