و هيچ احدي از اهل قبله را بخاطر گناهي که مرتکب شده اند تکفير نمي کردند، و آن هم بدليل اين آيه قرآن که مي فرمايد: {إِنَّ اللَّهَ لَا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَيَغْفِرُ مَا دُونَ ذَلِكَ لِمَنْ يَشَاءُ وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرَى إِثْمًا عَظِيمًا (48) } (النساء: 48) . «خداوند (هرگز) شرك را نمى بخشد! و پايين تر از آن را براى هر كس (بخواهد و شايسته بداند) مى بخشد» .

و در ميان آنها مشاهده نکردم که نسبت به اصحاب پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - حرفي بزنند بجز خير. عايشه - رضي الله عنها - مي فرمايد: دستور داده شده که براي آنها طلب مغفرت نمائيم، همانگونه که قرآن مي فرمايد: {رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (10) } (الحشر: 10) . «پروردگارا! ما و برادرانمان را كه در ايمان بر ما پيشي گرفتند بيامرز، و در دلهايمان حس و كينه اي نسبت به مؤمنان قرار مده، پروردگارا! تو مهربان و رحيمي» .

و آنها مدام از بدعت نهي مي کردند و از کاري که پيامبر و اصحابش به آن عمل نکرده بودند دوري مي جستند. و براي اين کار به اين آيه استدلال مي کردند: {وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِيعًا وَلَا تَفَرَّقُوا} (آل عمران: 103) . «و همگى به ريسمان خدا (قرآن و اسلام، و هرگونه وسيله وحدت) ، چنگ زنيد، و پراكنده نشويد» .

و يا مي فرمايد: {وَإِنْ تُطِيعُوهُ تَهْتَدُوا} (النور: 54) .

«و اما اگر از او (پيامبر) اطاعت كنيد، هدايت خواهيد شد» .