خداوند، عالم و آگاه است، تدبيرگر و توانا است، شنوا و بينا و بلندمرتبه و عالي مقام است، و او ذاتًا بر روي عرش قرار دارد و با علم خودش در همه جا وجود دارد، او انسان را آفريده و هر آنچه به دلش خطور نمايد مي داند و از رگ گردنش به او نزديک تر است، همانگونه که خداوند مي فرمايد: {وَمَا تَسْقُطُ مِنْ وَرَقَةٍ إِلَّا يَعْلَمُهَا ? ? ... ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ... ? ?} (الأنعام: 59) .

«هيچ برگى (از درختى) نمى افتد، مگر اينكه از آن آگاه است; و نه هيچ دانه اى در تاريكيهاى زمين، و نه هيچ تر و خشكى وجود دارد، جز اينكه در كتابى آشكار (در كتاب علم خدا) ثبت است» .

خدا بر روي عرش قرار گرفته (استوي) و بر ملک اشراف و قدرت دارد، يعني مالک ملک است و تدبير و تسخير آن هم در دست او است.

او داراي اسماء حسني و صفات عالي است، او با تمام نامها و صفاتش ازلي است، حاشا از اينکه صفاتش مخلوق و يا نامهاي او حادث باشند، خداوند با موسي صحبت کرد با همان کلامي که صفت ذاتي او مي باشد، کلام او مخلوق نيست، خداوند بر کوه جلوه كرد، و از عظمت او كوه همسان خاك شد.

قرآن کلام خدا است و مخلوق نيست که نابود گردد، و صفت خلق شده هم نيست که فاني گردد.

ايمان به قَدَر الهي چه خوب و چه بد، چه شيرين باشد و چه تلخ، پروردگار آن را تقدير نموده و مقدار امور به دست او است، و مصدر همه امور بنابر قضاي او است، و هر چيزي را قبل از ايجادش دانسته است. سپس براساس قدر او به وجود آمده، و هيچ قول و عملي از بندگان سر نمي زند مگر اينکه خداوند آن را در نظر گرفته و در علم او گذشته است، همانگونه که مي فرمايد: {أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ (14) } (الملک: 14) .

«آيا آن كسي كه موجودات را آفريده از حال آنها آگاه نيست؟ در حالي كه او (از اسرار دقيق) باخبر و آگاه است» .