امام ابن ابي زيد قيرواني مالکي [1]

ابن ابى زيد قيرواني مالکي - رحمه الله - تحت عنوان: «آنچه که زبانها به آن سخن مي گويند و قلبها به آن باور دارند از امورات واجب ديني» چنين مي گويد:

از جمله: ايمان و باور داشتن قلبي و آن را بر زبان آوردن که:

همانا خداوند معبود به حق و تنها است که بجز او معبودي نيست، و او نظير ندارد، نه پدر دارد و نه فرزند، نه همسر دارد و نه شريکي، اول بي ابتدا است و آخر بي انتها هم او است، توصيفگران نمي توانند به حقيقت صفت وي دست يابند، و صاحب فکران نمي توانند تمام امورات او را بفهمند، صاحب فکران از ديدن نشانه هاي او عبرت مي گيرند و از ماهيت ذاتش فرو نمي روند، همانگونه که قرآن مي فرمايد: {وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ (255) } (البقره: 255) .

«و كسى از علم او آگاه نمى گردد; جز به مقدارى كه او بخواهد. (اوست كه به همه چيز آگاه است; و علم و دانش محدود ديگران، پرتوى از علم بى پايان و نامحدود اوست.) عرش او، آسمانها و زمين را دربرگرفته; و نگاهدارى آن دو (آسمان و زمين) ، او را خسته نمى كند. بلندى مقام و عظمت، مخصوص اوست» .

(1) - عبدالله بن عبدالرحمن قيرواني نفزاوي، ابو محمد، يکي از فقهاي اعيان قيروان، در زمان خويش امام فقه مالکي بود، از کتابهاي مشهورش: «الرساله» مي باشد. در سال 386 هجري وفات يافت «سير أعلام النبلاء» (17/ 10 - 13) .