همچنين آنچه در وصف خود گفته در بزرگترين آيه قرآن، آنگونه که مي فرمايد: {اللَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لَا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلَا نَوْمٌ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلَّا بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَلَا يَئُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ (255) } (البقره: 255) .

«هيچ معبودى بحق نيست جز خداوند يگانه زنده، كه قائم به ذات خويش است، و موجودات ديگر، قائم به او هستند; هيچگاه خواب سبك و سنگينى او را فرانمى گيرد; (و لحظه اى از تدبير جهان هستى، غافل نمى ماند;) آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است، از آن اوست; كيست كه در نزد او، جز به فرمان او شفاعت كند؟! (بنابراين، شفاعت شفاعت كنندگان، براى آنها كه شايسته شفاعتند، از مالكيت مطلقه او نمى كاهد) آنچه را در پيش روى آنها (بندگان) و پشت سرشان است مى داند; (و گذشته و آينده، در پيشگاه علم او، يكسان است) و كسى از علم او آگاه نمى گردد; جز به مقدارى كه او بخواهد. (اوست كه به همه چيز آگاه است; و علم و دانش محدود ديگران، پرتوى از علم بى پايان و نامحدود اوست) عرش او، آسمانها و زمين را دربرگرفته; و نگاهدارى آن دو (آسمان و زمين) ، او را خسته نمى كند. بلندى مقام و عظمت، مخصوص اوست» .

به همين خاطر است هر کس اين آيه را در شب بخواند، خداوند براي او حافظي مي گمارد و تا صبح شيطان نمي تواند به او نزديک شود.

و يا مي فرمايد: {وَتَوَكَّلْ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَا يَمُوتُ} (الفرقان: 58) .

«و توكل كن بر آن زنده اى كه هرگز نمى ميرد» .