و يا مي فرمايد: «لله أشدُ فرحًا بتوبه عبده من أحدکم براحلته» [1] .

«شادي و فرح خداوند از توبه بنده اش بسيار بيشتر از کسي است که وسيله سواري اش گم شده باشد و پيش او بر گشته باشد» .

و يا مي فرمايد: «يَضْحَكُ الله إِلَى رَجُلَيْنِ يَقْتُلُ أَحَدُهُمَا الآخَرَ يَدخُل كِلاَهُما الْجَنَّةَ» [2] . «خداوند به دو نفري كه يكي ديگري را به قتل مي رساند و هر دو وارد بهشت مي شوند، مي خندد» .

و يا مي گويد: «أَلا تَأْمَنُونِي وَأَنَا أَمِينُ مَنْ فِي السَّمَاءِ» [3] .

«آيا شما مرا امين نمي دانيد در حالي كه من امين كسى كه در آسمان هستم مي باشم؟! يعنى خداوند» .

(1) - مسلم اين حديث را در کتاب التوبه باب في الحض علي التوبه و الفرح بها: (2746) ازحديث براء بن عازب، و از طرق ديگر نيز روايت شده است.

(2) - بخاري اين حديث را در کتاب الجهاد، باب الکافر يقتل المسلم ثم يسلم .... إلخ: (2826) و مسلم در کتاب الإماره، باب بيان الرجلين يقتل أحدهما الاخر .... إلخ (1890) و نسائي در کتاب الجهاد باب اجتماع القاتل والمقتول ... إلخ (3165) ومالک در کتاب الجهاد، باب الشهداء في سبيل الله: (991) نقل نموده اند.

(3) - بخاري اين حديث را در کتاب التوحيد، باب قول الله تعالي: «تعرج الملائکه» ، (7432) و مسلم در کتاب الزکاه، باب ذکر الخوارج وصفاتهم: (1064) و امام احمد در مسندش: (3/ 4) آورده اند.