اسم ايمان را بطور کلي از فاسق سلب نمي کنند، و معتقد هستند که فاسق براي ابد در آتش باقي نمي ماند آن گونه که معتزله مي گويد، بلکه فاسق داخل در اسم ايمان مي شود و اين هم به مثابه اين آيه است: {فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ} (النساء: 92) . «بايد يك برده مؤمن را آزاد كند» .

و مي گويند: فاسق، مؤمن ناقص الايمان است، يا به عبارتي ديگر بوسيله ايمانش مؤمن است، ولي بوسيله مرتکب شدن به کبيره فاسق است، بنابراين بطور مطلق مؤمن نيست، و نيز نمي توان اسم ايمان را بطور مطلق از او سلب کرد.

و از جمله اصول اهل سنت و جماعت اين است که: زبان و قلبشان نسبت به اصحاب رسول الله - صلى الله عليه وآله وسلم - سالم و پاک است، همانگونه که خداوند آنان را توصيف مي نمايد: {وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ وَلَا تَجْعَلْ فِي قُلُوبِنَا غِلًّا لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا إِنَّكَ رَءُوفٌ رَحِيمٌ (10) } (الحشر: 10) .

«پروردگارا! ما و برادرانمان را كه در ايمان بر ما پيشي گرفتند بيامرز، و در دلهايمان حس و كينه اي نسبت به مؤمنان قرار مده، پروردگارا! تو مهربان و رحيمي» .

(اهل سنت و جماعت) هر آنچه در قرآن، سنت و اجماع امت درباره فضايل و مراتب صحابه پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - آمده است مي پذيرند، يعني آن دسته از اصحاب را که قبل از فتح مکه ايمان آورده و در راه دين کوشش و جهاد نموده و انفاق كرده و در صلح حديبيه حضور داشته اند، بر آن دسته که بعد از آن ايمان آورده و انفاق كرده اند برتري مي دهند، و همچنين مهاجرين را بر انصار ترجيح مي دهند، امام معتقد است که خداوند به اهل بدر که تعدادشان سيصد و سيزده نفر بود فرمود: «اعملوا ما شئتم فقد غفرت لکم» .

«هر چه دلتان مي خواهد انجام دهيد زيرا که من شما را مورد غفران خود قرار داده ام» .