و معتقداند که هيچ کدام از اصحابي که در زير درخت (شجره الرضوان) بيعت نمودند، همانگونه که پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - فرموده وارد دوزخ نمي شوند، بلکه هم خداوند از آن راضي و خشنود است، و هم آنها از آنچه خداوند به آنها داده است خشنود هستند، و آنگونه که معلوم است تعداد آنها بيش از هزار و چهار صد نفر بود.

و نيز شهادت مي دهند به اينکه، هر کس که پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - به او مژده بهشت داده باشد، يقينًا بهشتي است مانند عشره مبشره و ثابت بن قيس بن شماس و ديگر اصحاب.

اقرار مي نمايند به آنچه که از امير المؤمنين علي بن ابي طالب و غيره روايت شده و سندش به تواتر رسيده است، مبني بر اينکه؛ عالي ترين و بهترين اين امت بعد از پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - ابوبکر صديق و سپس عمر و بعد از او عثمان و چهارمين آنها علي است - رضي الله عنهم -.

زيرا ايشان معتقد بودند که جانشين پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - بعد از او ابوبکر و بعد عمر و سپس عثمان و علي است و هر کس به خلافت آنها طعنه زند چنين کسي از الاغ طايفه اش گمراهتر است!! و اهل بيت پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - را دوست مي دارند و آنها را ارج مي نهند و وصيت پيامبر را دربارة آنها حفظ مي نمايند که روز غدير خم فرمودند: «أذکرّکم الله في أهل بيتي، أذکرکم الله في أهل بيتي» [1] . «شما را درباره اهل بيتم سفارش مي كنم و دو بار آن را تكرك فرمودند» .

(1) - امام احمد اين حديث را در مسند خويش، مبحث: حديث غدير خم: (5/ 419) و ابن ماجه در مقدمه، مبحث فضيلت علي بن ابي طالب: (116) و هيثمي طرق آن را در «مجمع الزوائد» در کتاب المناقب مبحث: «من کنت مولاه .... » (9/ 103) آورده و اين جمله: «أذکرکم الله في أهل بيتي» بجز نزد ابن ابي عاصم در کتاب: «السنه» با شماره (1551) هيچ کس نياورده است.