وقتي که گفته هاي اشعري را بيان نمودم و حنبلي ها آن را شنيدند و ديدند، گفتند: اين سخنان بهتر از سخنان شيخ موفق [1] هست، و مسلمانان با اين اتحاد کلمه خوشحال شدند، و آنچه که ابن عساکر [2] در مناقب خود آورده بيان نمودم که مي گويد: حنابله و اشاعره مدام متحد الکلام بودند تا زمان قشيري [3] زيرا وقتي که در بغداد آن فتنه رخ داد، اتحاد از هم پاشيد و اين مشخص و معلوم است که در ميان هر قوم و دسته اي خوب و بد وجود دارد.

با اين وجود من هرگز در طول عمر خويش هيچ کسي را در زمينه اصول دين به سوي مذهب حنبلي فرا نخوانده ام و در سخنانم هم نگفته ام بلکه هر آنچه سلف صالح بر آن اتفاق نموده اند مي گويم و گفته ام، و بارها به آنان گفته ام.

(1) - عبدالله بن احمد بن محمد بن قدامه المقدسي، موفق الدين الدمشقي الحنبلي، مصنف کتاب «المغني» سال 620 هجري در دمشق وفات يافت، (سير اعلام النبلاء: 22/ 165 - 173) .

(2) - علي بن الحسن بن هبة الله، ابوالقاسم ابن عساکر دمشقي، مورخ و حافظ، سال 571 هجري در دمشق وفات يافت (سير اعلام النبلاء: 20/ 554 - 571) .

(3) - عبدالرحيم بن عبدالکريم بن هوازن، ابونصر قشيري نيشابوري واعظ، به بغداد سفر کرد و در آنجا مشغول وعظ و ارشاد شد و در اين ميان نسبت به اشاعره تعصب زياد بخرج داد و خشم حنابله را بر افروخت و بدين وسيله فتنه بزرگي در آنجا به وقوع پيوست، نظام الملک او را به اصفهان فرا خواند تا فتنه در بغداد خاموش گردد، و در سال 514 هجري در نيشابور وفات يافت (سير اعلام النبلاء: 19/ 424 - 426) .