و همچنين از آثار گوهر بار او است، دعا و ستايش بي پايان مؤمنين در هر کوي و برزن و در هر زمان و مکاني.

دعوت امام محمد بن عبدالوهاب بزرگترين اثر بجا مانده از ابن تيميه مي باشد:

بين عصر ابن تيميه و محمد بن عبدالوهاب - رحمهما الله - تقريبًا چهار قرن فاصله وجود دارد، و اين چهار قرن خالي از دعوتگران راه حق که پيرو عقيده اهل سنت و جماعت باشند نبود، منتهي هيچ کس بمانند محمد بن عبدالوهاب نتوانست راه ابن تيميه را خصوصًا از لحاظ عملي ادامه دهد.

کتابهاي ابن تيميه و راه و روش او يک منهج کامل بود که محمد بن عبدالوهاب با تمام قدرت و توان خويش عزم به تجديد تمام شعبه هاي ايماني بوسيله اين آثار با پشتيباني رسالت نبوي و در کنار حرمين شريفين نمود.

باورهاي محمد بن عبدالوهاب.

امام محمد بن عبدالوهاب در عصري ظهور کرد که به عصر جهل و خرافه پرستي مشهور بود، و اين عصري بود که ارتباط مسلمانان با اساس و اصول علمي و اعتقادي خويش از ميان رفته بود و اين معضل باعث بوجود آمدن آثار زير شده بود:

1 -جهل منتشر شده؛ و سبب كمى علم و آلوده بودن جو مجتمع.

2 -شيوع جهل و ناداني؛ و سبب آن مد شدن خرافات و اوهام و شيوع بدعت بود.

3 -اضطرابات و هيجان در رفتار و اعمال؛ و سبب آن نبود منهج و روش عملي بود.

4 -فرو رفتن در اختلافات؛ و علت آن ضعف ايمان، از بين رفتن حس برادري و عدم آگاهي به مصالح ملت بود.

5 -معجب گشتن به بيگانه؛ و سبب آن دور افتادن از اصالت و عدم اعتماد به نفس بود

6 -و چشم دوختن به مطامع خارجي، که سبب آن هم تمام موارد بالا بود.