{إِنَّا أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ كَمَا أَوْحَيْنَا إِلَى نُوحٍ وَالنَّبِيِّ‍ينَ مِن بَعْدِهِي} [النساء: 163] .

« [اي رسول خدا] ما به تو وحي [نازل] کرديم همچنانکه به نوح و پيامبران بعد از او وحي [نازل] کرديم» .

ابن عباس - رضي الله عنهما - مي گويد: فاصله زماني بين آدم و نوح - رضي الله عنه - ده قرن بوده، که همه ي آنان بر دين اسلام بوده اند.

ابن قيم [1] مي گويد: گفته ي ابن عباس به طور قطع صحيح است. زيرا آيه ي سوره ي بقره در قرائت ابي ابن کعب اين چنين است: «فَاخْتَلَفُوا فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ» يعني: «سپس اختلاف کردند، خداوند پيامبران را فرستاد» . و قرائت مذبور را اين فرموده ي خداوند تأييد مي کند:

{وَمَا كَانَ النَّاسُ إِلَّا أُمَّةً وَاحِدَةً فَاخْتَلَفُوا} [يونس: 19]

«مردم نبودند مگر بر ديني واحد، سپس دچار اختلاف شدند. [ابتدا مردم همه يک امت بودند سپس اختلاف کردند] » .

ابن القيم - رحمه الله - از اين قرائت نتيجه مي گيرد که سبب بعثت پيامبران اين بود که مردم در دين [عقيده] صحيح دچار اختلاف شده بودند همچنانکه عرب ابتدا بر دين ابراهيم - عليه السلام - بودند.

(1) إغاثة اللهفان (2/ 102) .