گفتم: اما در مورد سوم، آيا مي دانيد كه در صلح نامة حديبيه پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) عنوان «رسول الله» را بنا به اصرار مشركان از نام خود محو كرد؟

ابن عباس گويد: بر اثر اين گفتگو دو هزار تن از خوارج برگشتند و بقيه با علي (رضي الله عنه) جنگيدند و كشته شدند.

روايت است كه از اردوگاه خوارج صداي قرائت قرآن به گوش مي رسيد همچنانكه همهمة زنبوران از كندو به گوش مي رسد.

آورده اند كه پس از قضية تحكيم دو تن از خوارج به نام زرعة بن البرج طائي و حرقوص بن زهير سعدي بر علي (رضي الله عنه) وارد شدند و گفتند: «لا حكم الا لِلّه» علي (رضي الله عنه) نيز فرمود: «لا حكم الا لِلّه» . حرقوص گفت: بيا از خطايي كه كردي - يعني رضايت به حكميت - توبه كن و ما را به جنگ دشمنان بيرون ببر كه تا سرحد مرگ جهاد كنيم؛ و اگر از قضية تحكيم نگذري و بر آن پافشاري كني براي رضاي خدا من با تو مي جنگم! و همة خوارج در منزل عبدالله بن وهب راسبي جمع شدند و او پس از حمد و ثناي الهي براي ايشان چنين سخن گفت: مؤمنان نبايد دنيا را بر امر معروف و نهي منكر ترجيح دهند. علي (رضي الله عنه) در نامه اي به ايشان نوشت: «اين دو مرد كه به عنوان حكم برگزيده شده بودند بر خلاف قرآن و طبق هواي نفس خود داوري كردند و ما بر امر اول خود هستيم» . آنان در جواب نوشتند: «تو براي دين خدا خشمگين نيستي بلكه براي نفس خود خشمگين هستي؛ اگر مي پذيري كه با قبول حكميت كافر شدي و توبه ميكني، در رابطة بين خودمان و تو تجديد نظر مي كنيم و الا با تو از راه جنگ وارد مي شويم» .