مؤلف گويد: خوارج را آراء عجيب و داستانهاي غريب هست و نمي خواهيم سخن دراز كنيم، مقصود آن است كه خواننده در حيله هاي ابليس بنگرد كه چگونه اين احمقان را واداشت به آنچه در دلشان افتد عمل كند، و علي (رضي الله عنه) را و مهاجران و انصار را كه همراه علي (رضي الله عنه) بودند بر خطا بپندارند و خويش را بر راه صواب انگارند. خون كودكان را بريزند و در عين حال از خوردن يك خرما بدون پرداخت بهاي آن پرهيز نمايند؛ به روي مسلمانان شمشير بكشند و در عين حال خود را با عبادت و شب زنده داري رنج دهند؛ و ابن ملجم كه خون علي (رضي الله عنه) را مباح دانسته، مي نالد از اينكه زبانش را ببرند و نتواند ذكر خدا بگويد! و عجب نيست كه اينان خود را داناتر از علي (رضي الله عنه) مي پنداشتند مگر نه پيشروشان ذوالخويصرة به پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) گفت: عدالت كن، كه عدالت نكردي! و از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) روايت است كه پيش بيني فرمود: «ميان شما مسلمانان كساني پيدا شوند كه نماز و روزه وعبادت خود را در برابر نماز و روزه و عبادات ايشان حقير شماريد، قرآن مي خوانند اما از حنجره شان تجاوز نمي كند. آنان از دين خارج مي شوند همچنانكه تير از بدن شكار بيرون كشيده مي شود» . اين روايت در صحيحين آمده است و نيز روايت است كه: خوارج سگان دوزخ اند.

از نظريات خوارج اين است كه امام بايد داراي خصوصيت علم و زهد باشد و با داشتن اين دو صفت اول نَبَطي باشد شايستگي امامت دارد.