بعضي قاريان از غيبت همگنان يا گناهي بزرگتر از آن باكي ندارند. و مي پندارند كه ثواب قرائت و حفظ قرآن آن را مي پوشاند و روايتي مي آورند كه «اگر اين قرآن در پوستي بگذارند و به آتش اندازند نميسوزد» . و اين نيز از فريبهاي شيطاني است زيرا عذاب آن كس كه مي داند از آن كس كه نمي داند بيشتر است چون هر چه بيشتر بداند حجت بر او تمامتر است و اينكه قاري قرآن و حافظ آن حرمت آنچه را به ياد دارد نگه نمي دارد خود گناهي ديگر است. چنانكه در قرآن آمده است: {أَفَمَنْ يَعْلَمُ أَنَّمَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ كَمَنْ هُوَ أَعْمَى} [1] . «آيا كسى كه مى داند آنچه از طرف پروردگارت بر تو نازل شده حق است، همانند كسى است كه نابيناست؟!» . و نيز عذاب هر يك از زنان پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) را هرگاه گناه آشكاري كند دو برابر اعلام كرده است [2] . و در روايتي آمده است كه در جهنم يك وادي هست كه جهنم روزي هفت بار از هول آن وادي به خدا پناه مي جويد، و در آن وادي چاهي هست كه روزي هفت بار آن وادي و جهنم از هول آن چاه به خدا پناه مي جويند، و در آن چاه ماري هست كه آن چاه و آن وادي و جهنم روزي هفت بار از هول آن مار به خدا پناه مي جويند، و آن مار پيش از همه كس به قرآن خوانان فاسق حمله مي برد؛ مي گويند: خدايا ما را بر بت پرستان هم مقدم داشته اي! خطاب مي رسد: كسي كه مي داند با آن كه نمي داند برابر نباشد.

تلبيس ابليس بر اصحاب حديث

عده اي از اهل حديث عمر خويش را يكسره و بتمامي به شنيدن حديث و سفر در جستجوي حديث و گردآوري طرق مختلف مخصوصًا اسانيد عالي (سلسله اي زودتر به رسول الله صلى الله عليه وسلم برسد) و متون غريب مي گذرانند، و اينها خود دو قسم اند:

(1) سورة رعد، آية 19.

(2) سورة احزاب، آية 3.