آورده اند علي بن داود مجلس مي گفت: زني آمد و پرسيد: قسم خورده ام كه ازارم را صدقه كنم (تكليف چيست؟) ابن داود پرسيد: آن را چند خريده اي؟ گفت: بيست و دو درهم. گفت: برو بيست و دو روز روزه بگير! پس از آنكه زن رفت ابن داود گفت: واي كه غلط جواب داديم، كفارة «ظهار» را براي او گفتيم! مؤلف گويد: دو رسوايي را با هم ببينيد، ندانستن و به غلط فتويَْ دادن.

بيشتر اصحاب حديث ظواهر كلماتي را كه دربارة صفات باري آمده بر مقتضاي حس حمل مي كنند، با فقيهان ننشسته اند تا بدانند كه متشابه را به مقتضاي محكم بايد حمل كرد. و در زمان خودمان بسياري از اهل حديث ديده ايم كه حديث بسيار شنيده و كتابها گرد آورده اما از آن همه چيزي نفهميده اند واز اهل حديث كس هست كه قرآن در ياد ندارد و اركان نماز را نمي داند و به قول خودش به واجب كفايي پرداخته اما واجب عيني را پشت گوش انداخته و مهم را از غير مهم نشناخته است و اين از فريبهاي شيطاني است.