از حارث محاسبي راجع به غيبت پرسيدند گفت: از آن حذر كن كه بدترين عمل است، حسنات تو را به خصمت مي رساند يا از سيئات او به حساب تو مي آرد! و متوجه منبع غيبت باش كه از اوباش و نادان است براي دل خنك كردن و تعصب نمايي بيهوده و حسادت و بدگماني ورزيدن، و اين همه پيداست و بر كسي پوشيده نيست.

اما غيبت كردن علما منشأش فريب نفس است كه: داري نصيحت و خيرخواهي مي كني! و بر آن حديث تكيه مي كنند كه «غيبت فاجر رواست تا مردم از وي حذر نمايند» . اما به فرض اين حديث راست باشد مجوز آن نيست كه عيب و زشتي برادر مسلمان را ظاهر سازي بي آنكه از تو پرسيده باشند، و هر گاه كسي براي كسب راهنمايي نزد تو آيد و بگويد: مي خواهم دخترم را به فلان كس بدهم؛ و تو ميداني كه آن آدم اهل بدعت است يا قابل اطمينان نيست بايد به شايسته ترين شكل، پدر دختر را منصرف سازي، همچنين اگر ديگري بيايد و بگويد مي خواهم مالي به فلان كس بسپارم و تو مي داني وي آدم اميني نيست بايد به شايسته ترين صورت او را منصرف سازي نه اينكه با غيبت آن شخص نفس خود را تشفي دهي.