قاريان و پارسانمايان چنين غيبت مي كنند كه عيب برادر مسلماني را به عنوان تعجب ياد مي كنند آن وقت تظاهر به دعا براي او مي نمايند! اما پيشوايان و مدرسان با ابراز ترحم غيبت مي نمايند مثلا مي گويند: بيچار فلان كس گرفتار فلان عادت شده، بدبخت بهمان كس به بهمان آزمايش دچار آمده، از رسوايي و خواري به خدا پناه مي بريم و مي افزايند: اين همه را گفتيم تا شما حاضران آن شخص را دعا كنيد! اما غيبت به تصريح يا تعريض حرام است و قرآن از آن به خوردن گوشت برادر (ديني يا نوعي) تعبير فرموده است [1] ، و از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) روايات بسيار در منع غيبت داريم.

ديگر از فريبهاي شيطان بر محدثان روايت كردن حديث مجعول است بي آنكه تصريح كنند كه حديث مجعول است و اين جنايتي است بر شرع؛ مي خواهند بدين گونه محدثي ايشان و بسيار دانيشان شياع يابد، حال آنكه از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) روايت است: «هر كس دانسته حديث دروغي از من روايت كند، يكي از و دروغساز است» .

(1) {وَلا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَاكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ} . (سورة حجرات، آية 12) . «و هيچ يك از شما ديگرى را غيبت نكند، آيا كسى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود را بخورد؟! (به يقين) همه شما از اين امر كراهت داريد» .