علماي سلف از امراء به سبب جورشان دوري مي جسته اند در حالي كه امراء به علت نيازي كه به فتاوي عالمان داشتند در جستجوي آنان بودند، تا جمعي ميان عالمان پيدا شدند كه رغبتشان به دنيويات شديد بود، علومي كه به درد امراء مي خورد آموختند و بديشان هديه برند تا از دنيويات ايشان بهره برند. بدين نشان كه هرگاه امراي گرايش به شنيدن استدلالات عقلي جهت عقايد داشته اند علم كلام آشكار شده، و هر گاه تمايل به مناظرات فقهي داشته اند علم جدل مورد توجه واقع شده، و هر گاه اميران موعظت دوست بوده اند بسياري از طلاب علوم واعظ شده اند، و هر گاه مردم به قصص گويان مايل شده اند قصّاص فراوان گرديده و فقيه كم شده است.