ششم - شيطان دست درازي و گشاد بازي در اموال عمومي را در نظر حاكمان و شاهان خوب جلوه مي دهد و آن همه را در حكم خويش مي پندارند، و كشف اين تلبيس چنان است كه بدانيم آدم اسرافكار در مال خودش را هم شرعًا بايد محجور كرد چه رسد به كسي كه براي ادارة اموال غير اجيرش كرده اند واز آن مال جز به اندازة اجرت عملش حقي ندارد، پس چه جاي گشاد بازي است؟ آورده اند كه وليد بن يزيد به حمادِ راويه از بابت روايت چند بيت پنجاه هزار] ظاهرًا درهم [و دو كنيز صله داد، ابن عقيل گويد: اين كار را بر وجه مدح نقل كرده اند حال آنكه بالاترين قدح است زيرا تبذير در اموال مسلمانان است در مقابل، شيطان در نظر بعضي حاكمان و شاهان راندن مستحقان را خوب جلوه مي دهد كه اين عمل در بدي همانند تبذير است[1] .

هفتم - ابليس بر شاهان و حاكمان آزادي در گناه ورزيدن را نيكو جلوه مي دهد و بدين گونه امر را مشتبه مي سازد كه شما نظم و امنيت برقرار ساخته ايد و به ثواب اين عمل شما را بابت گناهان مجازات نخواهند كرد. جواب اين است كه اساسًا بر گماشتن شاهان و حاكمان براي امنيت راهها و نظم شهرهاست و اين بر ايشان واجب است و عقابِ اعمال منهي عنه را بر نمي دارد.

(1) اصولا اگر صاحب حقان را محروم ندارند نمي توانند آن گشادبازيها را بكنند. افراط و تفريط دو روي يك سكه است. - م.