از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) روايت است كه براي تطهير بول اعرابي] كه در مسجد ادرار كرد [فرمود: «يك ذَنوب] نوعي دلو [آب كفايت است» ؛ و دربارة ازالة مني فرمود: «آن را با برگ «إذخر» پاك كن!» و دربارة دامن بلند زنان كه بر زمين ساييده و احيانًا نجس مي شود فرمود: «با دنباله اش پاك مي گردد» ؛ و درباره ادرار پسر بچه فرمود: «آبي بر آن بپاشيد» و دربارة ادار دختر بچه فرمود: «بر آن آب بريزيد» . و نيز روايت است كه آن حضرت يك وقت، حين نماز «اُمامه» دختر ابوالعاص بن ربيع] از زينب دختر پيغمر (صلى الله عليه وسلم) [را در بغل داشت و موقعي كه سجده مي رفت او را بر زمين مي گذاشت و چون بر مي خواست بچه را هم بر مي داشت. و نيز روايت است كه عمر (رضي الله عنه) به يك اعرابي خبر داد كه حيوانات درنده در ظرف آبش زبان زده از آن پاك است و پاك كننده و نوشيدني. و نيز آن حضرت چارپاي بدون پالان سوار مي شد] يعني بي تكلف بود و نيز اينکه عرق الاغ نجس نيست [ودر اخلاق و عادت آن حضرت استعمال آب زياد به عنوان عبادت و قصد ثواب نشان نداده اند. آن حضرت از سنگابة مسجد وضو مي ساخت و پيداست كه اعرابيان حيوان صفت با آن سنگابه چه مي كردند؟ نشنيده اي كه آن اعرابي در مسجد ادرار كرد. اين همه براي آن است كه ما بدانيم و بياموزيم كه در آب اصل بر طهارت است. و نيز آورده اند كه حضرت از آب گودالي كه به رنگ حنا شده بود وضو ساخت و اينكه روايت كرده اند كه فرمود: «استنزهوا من البول» يا «تنزهوا من البول» ؛ بايد دانست كه «تنزه» را حد معلومي است. يعني بايد غافل از آن نبود كه رطوبت بول تا كجا رسيده، آن را تطهير نمود؛ اما كاوش و دنبال كردن، اتلاف وقت است و شرع آن را نخواسته.