از صفية بنت حُيَيّ همسر پيامبر (صلى الله عليه وسلم) روايت است كه پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) در حال اعتكاف بود من شبي به ديدنش رفتم و به سخن گفتن نشستيم. چون برخاستم، حضرت با من آمد كه مرا به منزلم (در خانة اُسامه بن زيد) برساند. در آن ميان دو مرد انصاري عبور مي كردند چون پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) را (بازني) ديدند قدم تند كردند. حضرت فرمود: بايستيد! ايستادند، فرمود: اين صفيه است دختر حُيَيّ (همسر من) گفتند: سبحان الله! (مگر ما گمان ديگري داشتيم) فرمود: همانا شيطان در رگهاي آدمي همچون خون مي گردد و من از آن ترسيدم كه در دل شما شري القاء كند يا چيزي نجوا نمايد (اين حديث را مسلم و بخاري هر دو آورده اند) .

خطابي گويد: طبق مدلول اين حديث مستحب است انسان كاري نكند كه اندك گمان بدي در ذهن كسي پيدا شود؛ خوب است با ابراز پاكي خويش را از زبان مردم در امان نگه دارد.

شافعي گويد: پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) از شفقتي كه بر آن دو تن داشت كه مبادا با سوء ظن در حق حضرت گنهكار شوند، آن سخن را گفت نه به خاطر خودش.

پناه جستن به خدا از شر شيطان

مؤلف گويد: خداوند پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) را هنگام قرائت قرآن بر پناه جستن به خدا از شر شيطان امر فرموده: {فَإِذَا قَرَاتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ} [1] . «پس هر گاه قرآن بخوانى، از شيطان رانده شده به خداوند پناه جوى» . و همچنين از شر «دمندگان در گريها» يعني جادوگران (سورة فلق) . پيداست كه در ديگر موارد هم بايد از شر شيطان به خدا پناه جست.

روايت از پيغمبر (صلى الله عليه وسلم) داريم كه شيطان نزد يكي از شما مي آيد و مي پرسد: كي تو را آفريد؟ مي گويد: خدا، مي پرسد: خدا را كي آفريده! آن شخص در اينجا بايد بگويد: «آمنتُ بالله ورسوله» تا آن وسوسه زايل شود. (اين حديث را مسلم و بخاري هر دو آورده اند) .

(1) سوره نحل، آيه 98.