يحيي بن بشير بن عمير نهاوندي گويد: شريعت هنديان را مردي برهمي بنياد نهاد و براي ايشان بتها قرار داد، و بزرگترين بتكده را در مُلتان ساخت كه از شهرهاي سند است و در آن بتكده بت بزرگشان را قرار داد كه به صرت هيولاي اكبر [1] است. شهر مُلتان به روزگار حجاج فتح شد و لشكرحجاج چون خواستند آن بت را سرنگون سازند هنديان گفتند: اگر از اين كار چشم پوشي كنيد ثلث مالي را كه براي اين بت گرد مي آيد به شما مي دهيم؛ و عبدالملك بن مروان اجازه داد آن بت بر جا بماند؛ و هنديان از دو هزار فرسنگ راه به زيارت (حج) آن بت مي آمدند و بر هر زاير واجب بود كه بين صد درهم تا ده هزار درهم (نه كمتر و نه بيشتر) همراه بياورد و در صندوق بتخانه بيندازد و طواف كند تا زيارتش مقبول شود. پس از آنكه هنديان زيارت كرده باز مي گشتند آن مال به سه قسمت مساوي تقسيم مي شد: قسمتي براي خادمان و موليان بتخانه و هزينه هاي ضروري آن، قسمتي براي آبادي شهر و قلعة مربوطه، و قسمتي به مسلمانان] مراد، مأموران حجاج و عبدالملك است [مي رسيد.

(1) هيولاي اكبر، هيولاي «مرسله» يا آزاد و رهاست در مقابل هيولاي مركّبه.- م.