مؤلف گويد: ببينيد شيطان چگونه بت پرستان را به بازي گرفته و عقلشان را ربوده كه آنچه به دست خود مي تراشيدند مي پرستيدند، و قرآن چه نيكو بر بتان عيب گرفته آنجا كه مي گويد: {أَلَهُمْ أَرْجُلٌ يَمْشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَيْدٍ يَبْطِشُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ أَعْيُنٌ يُبْصِرُونَ بِهَا أَمْ لَهُمْ آذَانٌ يَسْمَعُونَ بِهَا} «آيا پايي دارند كه با آن راه بپويند، يا دستي كه با آن محكم بگيرند يا چشمي كه با آن ببينند يا گوشي كه با آن بشنوند؟» [1] . اشاره به آدميان است كه همة اينها را دارند و موجوداتي را كه فاقد اين مواهب و مزايا هستند مي پرستند، چگونه موجود كاملي موجود ناقصي را عبادت مي كند؟ و اگر نيك مي انديشيدند در مي يافتند كه آفرينندة ايشان سازنده نه ساخته شده، گردآورنده است نه گردآوري شده، قائم به خود است نه به ديگري؛ و انسان بايد صانع خود را بپرستد نه مصنوع خود را. و اينكه بت شفيع انسان نزد خدا شود نيز تصوري است خيالي، و شبهه اي نيست كه بدان چنگ بزنند.

تلبيس ابليس بر آتش پرستان و ماه و خورشيدپرستان

مؤلف گويد: ابليس جماعت ديگري را هم به شبهه انداخت و آتش پرستي را در نظرشان آراسته است و گفته اند: آتش جوهري است كه عالم از آن بي نياز نيست؛ و با شبيه همين شبهه آفتاب پرستي را نيز در نظر عدة ديگري آراسته است.

(1) سوره اعراف، آيه 195.