مؤلف گويد: آتش پرستان آتشكده هاي بسيار بر پا كردند و نخستين كسي كه آتشكده ساخت فريدون بود كه يكي در طرسوس و يكي در بخارا ساخت، و سپس بهمن آتشكده اي در سيستان ساخت و پدر قباد آتشكده اي (ديگر) در بخارا بساخت، و پس از آن آتشكده هاي بسيار ساختند و زرتشت آتشي بر پا نمود كه قربانيشان را مي سوزانيد و گفت: اين آتش از آسمان است؛ به اين شكل كه خانه اي ساخت و در وسط آن آينه اي قرار داد دور قرباني هيزم مي چيد و روي آن گوگرد مي پاشيد، وقتي خورشيد به وسط آسمان مي رسيد و با روزنة بالاي خانه مقابل مي شد پرتو آن بر آينه منعكس مي شد. هيزم را شعله ور مي كرد. وزرتشت دستور داد كه اين آتش را خاموش نكنيد.

مؤلف گويد: ابليس ملعون در نظر عده اي ماه پرستي و در نظر عده اي ديگر ستاره پرستي را آراسته است.

ابن قتيبه آورده است: در جاهليت جمعي شعراي «عَبور» را مي پرستيدند و شيفتة آن بودند و «ابوكبشة» كه بعدها مشركان پيامبر (صلى الله عليه وسلم) را بدو منسوب داشتند، نخستين كسي است كه شعريَْ را پرستيد و گفت: اين تنها ستاره اي است كه پهناي آسمان را قطع مي كند و هيچ ستارة ديگري چنين نيست؛ و برخلاف نظر قريش (كه بت پرست بودند) ستاره پرست شد. چون رسول الله (صلى الله عليه وسلم) مبعوث شد و به عبادت خدا وترك بت پرستي دعوت فرمود، قريش گفتند: «هذا ابنُ ابي كبشة» ، مرادشان اين بود كه حضرت هم مثل «ابو كبشة» به راه خلاف قريش مي رود. و شعري دو تاست يكي شعراي «عبور» ديگر شعراي «غميضاء» كه كه مقابل آن است و كهكشان در فاصلة آن دو تاست بر «ذراع مبسوط» در «جبهة اسد» [1] .

(1) رك: ترجمهء صور الكواكب عبدالرحمن صوفي، بنياد فرهنگ، صص 154 و 155 و 264. - م.