و جاهليان همچنان به بدعت سازي ادامه مي دادند كه از آن جمله است «نسيء» يعني به تأخير انداختن ماه حرام و در واقع يعني حرام داشتن ماه حلال و حلال داشتن ماه حرام. توضيح اينكه اعراب از دين ابراهيم چهار ماه حرام را اتخاذ كرده بودند اما موضوعي كه نياز پيدا مي كردند ماه محرّم را حلال كرده تحريمش را به صَفر مي انداختند و از صفر به ماه ديگر ... و به همين ترتيب، تا سال مي گذشت.

و نيز مراسم تلبيه را به شرك مي آميختند و چنين مي گفتند: «لبيك، لا شريك لك إلا شريكا هو لك، تملكه وما ملك» .

ديگر از بدعت سازيهاي عرب ارث دادن بود به ذكور فقط؛ و به اناث ارث نمي دادند. ديگر به ارث رسيدن زن شخص متوفي بود به نزديكترين خويشاوندش.

ديگر آيين ايشان است دربارة «بحيرة و سائبة و وصيلة و حام» كه در قرآن مورد تعرض قرار گرفته [1] .

- «بحيرة» يعني شتر يا گوسفندي كه پنج بار زاييده بود يا خود همان پنجمي، كه استفاده از شيرش را حرام مي دانستند.

- «سائبة» شتر يا گوسفندي بود نذري خدايان كه در هر آبشخور و چراگاهي آزاد بود.

- «وصيلة» گوسفند يا شتري بود كه هفت شكم زاييده بود اگر هفتميش نرينه بود ذبحش مي كردند و زن و مرد از آن مي خوردند و اگر مادينه بود زنده مي ماند و اگر دو قلو زاييده بود، يكي نر و يكي ماده، ذبح آن نر را حرام مي شمردند و مي گفتند: «وصلت أخاها» .

- «حام» يعني نره شتري كه ده بار از آن تخم كشي كرده بودند و مي گفتند: سواري و بار نهادن بر پشت آن حرام است (قد حمى ظهره) و در هر آبشخور و چراگاهي آزاد بود.

(1) {مَا جَعَلَ اللَّهُ مِنْ بَحِيرَةٍ وَلا سَائِبَةٍ وَلا وَصِيلَةٍ وَلا حَامٍ وَلَكِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ} . (سوره انعام آيه 103) . «خداوند نه بحيره و نه سائبه و نه وصيله و نه حامى را قرار نداده است. ولى كافران بر خداوند دروغ مى بندند» .