غير از اينها نيز حلال و حرامهايي بر ساخته بودند كه در آيات 139 و 143 سورة انعام اشاره شده است.

ديگر رسم زنده به گور كردن دختران، يا كشتن دختر و به سگ خورانيدن گوشت وي.

و نيز از فريبهاي ابليس بر جاهليان اين بود كه مي گفتند: اگر خدا مي خواست ما مشرك نباشيم، شرك نمي ورزيديم، بدين گونه به «مشيت» خدا چسبيده «امر» او را رها مي كردند ... و از اين قبيل عقايد و روشهاي سست و ياوه بسيار داشتند كه ذكر همة آنها موجب تضييع وقت است و لزومي به زحمت كشيدن براي رد آنها نيست.

تلبيس ابليس بر منكران نبوت

ابليس، براهمه و هندوان و غير آنان را بدين گونه فريفت كه منكر نبوت شدند. هنديان در عقايد مختلف اند از آن جمله اند دهريان و ثنويان و براهمه؛ كه از اين گروه برخي نبوت آدم و ابراهيم را قبول دارند. ابومحمد نوبختي در كتاب الآراء و الديانات آورده است كه عده از براهمة هند خالق و پيامبران و بهشت و دوزخ را قبول دارند و مدعي هستند كه ملكي در صورت بشر از جانب خدا براي ايشان پيامبر رسانده بي آنكه كتابي آورده باشد و آن ملك چهار دست و دوازده سر (از جمله سر انسان و شير و اسب و فيل و خوك ... ) دارد و آن ملك مردمان را به بزرگداشت آتش امر نموده است و از قتل و ذبح حيوانات جز آنچه براي آتش ذبح مي شود نهي نموده است و همچنين ايشان را از دروغگويي و شرابخواري باز داشته است اما زناكاري را تجويز كرده و گاوپرستي را مقرر داشته است. و هر يك از براهمه كه مرتد گرديده باشد و سپس به آيين خود باز گردد موي سر وريش و ابرو و مژگان وي را مي تراشند و بايد برود گاو را سجده كند.

ابليس در انكار نبوت شش شبهه بر براهمه القاء نمود: