وقال الواحدي: هذا مثل ضربه الله تعالى لمحمد صلى الله عليه وسلم فالزرع محمد والشطأ اصحابه والمؤمنون حوله وكانوا في ضعف وقلة كما كان أول الزرع دقيقا ثم غلظ وقوي وتلاحق، كذلك المؤمنون قوي بعضهم بعضا حتى استغلظوا واستووا على أمرهم ليغيظ بهم الكفار أي إنما كثرتهم وقواهم ليكونوا غيظا للكافرين (1) .

اما تشبه در زيادتي كه در جزء علمي نفس ناطقه دهند به اين وجه تواند بود كه كسي را از امت محدّث و ملهم كنند تا بعض بروق غيب در دل او لمعان نمايد و اين معني به دو طريق تواند بود:

يكي آنكه به مجرد شنيدن سخن پيغامبر متنبه شود به اصل كار گويا آنرا بي واسطه مي بيند و مي داند و از لوازم اين معني تصديق دل است به غير اكتراث.

و نيز از لوازم او صحبت دائمه با پيغمبر صلي الله عليه وسلم با وصف فنا و فدا و تسليم و ترك مخالفت اگر چه در ادني شيء باشد و امام اين طريقه صديق اكبر - رضي الله عنه - است.

و دوم آنكه فراست صادقه او را نصيب كنند و عقل او را از حظيرة القدس تائيدي دهند كه غالبًا اصابت كنند در مجتهدات خود و از لوازم اين معني آنست كه وحي بر حسب راي او نازل شود و نيز از لوازم او آنست كه ممتاز شود در ميان ابناء جنس خود به آنكه هر چيزي را كه ظن كند موافق واقع افتد و امام اين طريقه فاروق اعظم - رضي الله عنه - است.