ديگر آنكه جمع كرده بود قرآن را يعني حفظ كرده بود تمام آن را امام نووي در تهذيب به آن تصريح كرده [1] و اين معني را شاهديست قوي وآن آنست كه آنحضرت صلي الله عليه وسلم امر كرد به امامت صديق حالانكه در شريعت مقرر شد ليؤمّكم اقرءكم وفي لفظٍ اكثركم قرآنًا [2] ، و شاهدي ديگر آنكه در واقعه هوش ربا و جانكاه انتقال سرور عالم عليه الصلاة والسلام كه اكثر صحابه در محفوظات خود ذهول ورزيده بودند"وَمَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىَ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللّهُ الشَّاكِرِينَ [3] "و"إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُم مَّيِّتُونَ [4] "تلاوت فرمود و مردم باَجمعهم از وي تلقي آن كردند [5] اين دلالت دارد بر قوت حافظه او وكذا علمه بالانساب وتواريخ العرب ورواية الحديث دفن الانبياء في ذلك الوقت الفظيع.

و شاهدي ديگر است كه حضرت صديق سورتهاي طويله در نماز مي خواند مثل سوره ي بقره [6] .

(3) - سوره ي آل عمران، آيه: 144.

(4) - سوره ي زمر، آيه: 30.

(5) - . بعد از حادثه ي وفات پيامبر بزرگ اسلام، صحابه ي کرام آنقدر پريشان و غمگين شدند که گويا اين آيات را فراموش نموده بودند.