وقتيكه آن دو كس در غار بودند وقتي كه مي گفت آن يار خود را اندوه مخور هر آئينه خداي تعالي با ماست پس فرود آورد خداي تعالي آرام دل را بر وي و تأئيد داد او را به آن لشكرها كه نديديد شما آنرا يعني ملائكه را در غزوه بدر وغير آن نازل فرمود و ساخت خداي تعالي سخن كافران را پست تر و سخن خداي تعالي همان است بلند تر و خدا غالب با حكمت است اخبار متواتره و اتفاق امت مرحومه حتي اهل هوا نيز متفق اند دال ست بر آنكه آن يار ديگر ابوبكر صديق بود واين فضيلت عظيمه است او را وتنويه است بحال او واشارهء جليه است بسوي قبول آن عمل از وجه آن عمل اگر در اعلي مرتبه عزو قبول نمي بود واين تشريف واين قدر تعظيم نمي فرمود وهو المقصود.

"وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَمَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ [1] ".

(1) - سوره توبه، آيه 72.