باز فقير گويد: به ظاهر ترديد كرده شد در آنكه خداي تعالي پيغامبر خود را پيش از انجاز موعود از عالم دنيا بردارد و خود متصدي انتقام شود كه مضمون وعده است يا به حضور او بنمايد آنچه وعده ميدهد و در هر دو صورت تشويش را بخاطر راه نبايد داد؛ زيرا كه تو بر راه راستي آنچه مي فرمائي راست است و آنچه وعده مي دهي بودني است و در علم خداي تعالي ترديد نيست پس مراد توزيع است كه بعض موعود به حضور آن حضرت صلي الله وعليه وسلم به انجاز رسد و بعض آن بعد آن حضرت صلي الله وعليه وسلم به ظهور آيد و از احاديث متواتره كه شك را در آن راه نيست ثابت شد كه آن حضرت صلي الله وعليه وسلم از ابتداي بعثت تا آخر حيات وعده فتح عجم و روم مي داد و جهرةً مي فرمود كه خداي تعالي دين خود را بر اهل مدر (قريه نشينان) و وبر (باشندگان صحراء) غالب خواهد ساخت بِذلّ ذليلٍ او عِزّ عزيز چون اين صورت در عهد مبارك آن حضرت صلي الله وعليه وسلم ظهور نيافت لازم شد كه بعد انتقال وي صلي الله وعليه وسلم به رفيق اعلي بر دست بعض نواب آن جناب واقع شود و وقوع آن متمم مراد حق باشد از بعثت آن حضرت صلي الله وعليه وسلم و اين يكي از لوازم خلافت خاصه است.