و قسمي آن است كه مردم آن را بي واسطه از آن حضرت صلي الله وعليه وسلم نمي توانستند اخذ نمود الا به طريق رمز و اشاره دون الفعل والحال مانند محبت رسول كه بالفعل آن را فنا في الرسول گويند يا نسبتِ اويسيه به انقياد شرائع و در مقام شبهات به ورع پي بردن وعلي هذا القياس پيغامبر را محبت رسول چه معني دارد و نسبت اويسيه آنجا چه صورت بندد و اين همه مباحث بدون توسط خلفاء راست نمي آيد پس جميع افراد امت به اعتبار اين امور محتاج شدند به واسطه.
بالجمله سخن كوتاه تشبه به آن حضرت صلي الله عليه وسلم در صورت نبوت بغير قيامِ خليفه به بادشاهي عالم بشكل قيامِ ذوالقرنين به بادشاهي هر دو جانب زمين كه فارس و روم و ماحول آن باشد ميسّر نيست و همچنين بغير جمع قرآن و صرف همت بليغه در اشاعت آن و حمل ناس بر تلاوت آن و بدون اجماعيات در هر بابي از ابواب فقه ميسر نيست و همچنين بدون افادهء جمله صالحه از مسائل احسان ميسر نيست.
نكتهء پنجم: در بيان آنكه تشبه با پيغامبر ما صلي الله عليه وسلم به اعتبار استعدادات و ملكات كه مصدر افعال و احوال آن حضرت صلي الله عليه وسلم بوده است به چه صفت مي بايد كه باشد؟ و اينجا دو دقيقه است كه فهم آن از ضروريات اين مبحث است بلكه از مهمات اكثر مباحث كلاميه.