اگر گويند حقيت ائمه دانستيم به معجزه. گوئيم: نقل هيچ معجزه به طريق تواتر يا شهرت يا استفاضه ثابت نشد و اگر چيزي از كرامت ثابت است به طريق واحد بغير تحدّي است و مثل آن از شيخين منقول است.

اين سخن را اندكي كشاده تر بايد دانست قيام حجت تكليف بغير معرفت مُكلَّف بِه صحيح نيست و آن معرفت بدون نقل از صاحب شرع صورت نه بندد و چون عقل را در پي تفصيل نقل فرستيم بالضروره حكم كند به آن كه نقل بر دو نوع مي تواند بود نوعي كه در شرع آن را برهان مي توان گفت عندكم فيه من الله برهان. و يقيني كه مأخوذ در شرائع است نه يقيني كه متكلمان زبان به آن مي كشايند به اين نوع از نقل مربوط است و تسنن و ابتداع بر موافقت و مخالفت آن نوع منوط، و تفرّق محرم و اختلاف قبيح اختلاف امت است در اين نوع"ولا تكونوا كالذين تفرقوا واختلفوا [1] " (و حديث) مَن اَحدث في ديننا ما ليس منه فهو ردٌ [2] محمول است بر اين نوع و اين نوع عبارت است از نص صريح كتاب الله، و حديث مشهور حضرت سرور انبياء عليه الصلاة والسلام كه به طريق متعدده به روايت رجال عن رجال في كل طبقة به هم رسد.

(1) - سوره ي آل عمران، آيه: 105.