بالجمله در دست ما هيچ چيز از شريعت آن حضرت صلي الله عليه وسلم از نوع اول نباشد و امت به ظنون خود ها عمل كنند ثبوت عمل به مظنون در جزئيات شريعت ثابت نيست الا به اجماع طبقهء اولي پس آن نيز متحقق نباشد پس هيچكس اليوم مكلف به حكم شرعي نيست لعنة الله والملائكة والناس اجمعين علي هذه العقيدة الباطلة. اما مخالفت حكم عقل صراح از آن جهت كه بعثت آن حضرت صلي الله عليه وسلم به شريعت غرا نعمت عظيمه و لطف جسيم است و قتال بني آدم كه لذاته قبيح بود براي همين مصلحت تجويز كرده شد پس اگر تمام امت آن حضرت صلي الله عليه وسلم بعد وي از ايمان برآمده باشند و راه ضلالت پيموده مگر جمعي اندك در غايتِ قلّت اين نعمت نعمت عظيمه نباشد و قتال براي همين فائده كه در زمان آن حضرت صلي الله عليه وسلم مسلمان شوند و عنقريب از ايمان بر آيند يا براي صورت اسلام بدون آنكه در آخرت نفعي دهد غِبن عظيم بود و قبح فاحش و اگر ايشان يا اكثر ايشان بر حق بودند چرا انكار منكر نكردند و چرا تسليم جائر و غاصب نمودند؟.
در اين مقام عقل خود را اند كي حكَم بايد ساخت آن مجاهده ها كه جناب نبوي صلي الله عليه وسلم در پي اعلاء كلمه ي اسلام كشيدند براي همين قدر بود كه جماعه مسلمين از يك درِ اسلام در آيند واز درِ ديگر بدر روند و اين قدر آدميان را كه كشتند و غارت كردند و نساء و ذريه ي ايشان را اسير گرفتند براي همين بود كه تلفظ به لفظ اسلام كنند و در آخرت بهره نيابند؟