فصل:

الف در نَصَراا علامت تثنيه مذكّر و ضمير فاعل است. و ااو در

نَصَرُوا علامت جمع مذكّر و ضمير فاعل است و ضمّه از جهت مناسبت

واو است. و تاء ساكنه در نَصَرَتْ علامت تانيث است و ضمير فاعل

نيست. و الف در نَصَرتاا علامت تثنيه مؤنث وضمير فاعل است و تاء

علامت تانيث فاعل است. و نون در نَصَرْنَ علامت جمع مؤنّث و ضمير

فاعل است. و تاء مفتوحه در نَصَرْتَ علامت واحد مخاطب و ضمير

فاعل است. و تاى مكسوره در نَصَرْتِ علامت واحده مخاطبه و فاعل

فعل است. وتُما در نَصَرْتُماا گاه ضمير تثنيه مذكّر مخاطب و گاه ضمير

تثنيه مؤنّث مخاطبه است، و فاعل فعل است. و تُم در نَصَرْتُم ضمير

جمع مذكّر مخاطب و فاعل فعل است. و تُنَّ در نَصَرْتُنَّ ضمير جمع

مؤنّث مخاطبه و فاعل فعل است. و تاء مضمومه در نَصَرْتُ ضمير واحد

متكلّم است، خواه مذكّر باشد و خواه مؤنّث، و فاعل فعل است. و ناا

در نَصَرْناا ضمير متكلّم با غير است و فاعل فعل است خواه تثنيه باشد و

خواه جمع، و خواه مذكّر باشد و خواه مؤنّث. و فاعل نَصَرَ و نَصَرتْ

شايد كه ظاهر باشد چون نَصَرَ زَيْدٌ ونَصَرَتْ هِنْدٌ وشايد كه ضمير مستتر

باشد چون «زَيْدٌ نَصَرَ» اَىْ هو و «هِنْدٌ نَصَرَتْ» اَىْ هى.

فصل:

ياىِ در يَنْصُرُ و يَضْرِبُ، علامت غيبت و حرف استقبال است. و

الف در يَنْصُرانِ و يَضْرِبانِ علامت تثنيه مذكّر و ضمير فاعل است، و

نون عوض رفع است كه در واحد بوده. و ياء در يَنْصرُون و يَضْرِبُونَ