هم چنان علامت غيبت و حرف استقبال است، و واو علامت جمع

مذكر و فاعل فعل است و نون عوض رفع است كه در واحد بوده و اين

ضمّه براى مناسبت واو است. و تاء در تَنْصُرُ و تَضْرِبُ و تَنْصُراانِ و

تَضْرِباانِ علامت غائبه مؤنّث است، و الف علامت تثنيه و هَم ضمير

فاعل و نون عوض رفع است كه در واحد بوده. و ياىِ در يَنْصُرْنَ و

يَضْرِبْنَ علامت غيبت و حرف استقبال است، و نون علامت جمع

مؤنّث و ضمير فاعل است. و تااء در تَنْصُرُ و تَضْرِبُ علامت خطاب و

حرف استقبال است و اَنْتَ در وَىْ مستتر است دائمًا، كه فاعل فعل

است و تاىِ در تَنْصُراانِ و تَضْرِباانِ علامت خِطاابِ و حرف استقبال

است، و الف علامت تثنيه مذكّر و ضمير فاعل است و نون عوض رفع

است كه در واحد بوده. و تااء در تَنْصُرُونَ و تَضْرِبُونَ علامت خطاب و

حرف استقبال است و واو ضمير جمع مذكّر است و نون عوض رفع

است كه در واحد بوده. و تااىِ در تَنْصُرِينَ و تَضْرِبينَ علامت خطاب و

حرف استقبال است، و ياء ضمير واحد مؤنّث و فاعل فعل است و نون

عوض رفع است كه در واحد مذكّر بوده است. و تااىِ در تَنْصُراانِ و

تَضْرِباانِ علامت خطاب و حرف استقبال است، و الف علامت تثنيه و

هَم ضمير فاعل است و نون عوض رفع است كه در واحد بوده. و تااىِ در

تَنْصُرْنَ وتَضْرِبْنَ علامت خطاب و حرف استقبال است، و نون ضمير

جمع مؤنّث و فاعل فعل است. و همزه، در اَنْصُرُ و اَضْرِبُ علامت

متكلّم وحده و اَنَا در وى مستتر است دائمًا، كه فاعلش باشد. و نون

در نَنْصُرُ و نَضْرِبُ علامت متكلّم مع الغير است و نحن در وى مستتر

است دائمًا، كه فاعل فعل است. و فاعل يَنْصُرُ و تَنْصُرُ شايد كه ظاهر

باشد چون يَنْصُرُ زَيْدٌ و تَنْصُرُ هِنْدٌ و شايد كه ضمير مستتر باشد چون