الفعل ولام الفعل را به فتحه كنند چون نَصَرَ نَصَراا نَصَروا تا آخر و

ضَرَبَ ضَرَباا ضَرَبوا تا آخر و عَلِمَ عَلِماا عَلِمُوا تا آخر و حَسِبَ حَسِباا حَسِبُوا

تا آخر و مَنَعَ مَنَعاا مَنَعُوا تا آخر و شَرُفَ شَرُفاا شَرُفُوا تا آخر.

و چون فعل را از براى مفعول بنا كنند در ماضى ثلاثى مجرّد فتحه

فاء الفعل را بدل به ضمّه كنند و عين الفعل را كسره دهند چون نُصِرَ (1)

نُصِراا نُصِروا تا آخر.

و بر اين قياس بود باقى ابواب پنجگانه چون ضُرِبَ ضُرِباا ضُرِبُوا تا

آخر و عُلِمَ عُلِماا عُلِمُوا تا آخر و مُنِعَ مُنِعاا مُنِعُوا تا آخر و حُسِبَ حُسِباا

حُسِبُوا تا آخر و شُرِفَ شُرِفاا شُرِفُوا تا آخر.

و در باب افعال، همزه را مضموم كنند و عين الفعل را مكسور

چون اُكْرِمَ اُكْرماا اُكْرِمُوا تا آخر و در باب تفعيل فاء الفعل را مضموم

كنند و عين الفعل را مكسور چون صُرِّفَ صُرِّفاا صُرِّفوا تا آخر و در باب

مفاعله فاء الفعل را مضموم كنند و عين الفعل را مكسور، لكن چون فاء

مضموم شود الف منقلب گردد به واو، چون ضُورِبَ ضُورِبا ضُوربُوا تا

آخر و در باب تفعّل و تفاعل تاء و فاء مضموم شوند و عين مكسور چون

تُعُهِّدَ تُعُهِّدا تُعُهِّدوا تا آخر و در باب تفاعل الف منقلب گردد به واو چون

تُعُوهِدَ تُعُوهِدا تُعُوهِدوا تا آخر و در باب افتعال همزه و تاء مضموم شوند و

عين الفعل مكسور چون اُكْتُسِبَ اُكْتُسِباا اُكْتُسِبُوا تا آخر و در باب

انفعال همزه و فاء مضموم شوند و عين مكسور چون اُنْصُرِفَ اُنْصُرِفاا

اُنْصُرِفُوا تا آخر و در باب افعلال همزه و عين مضموم شوند و لام اوّل

(1) نُصِرَ در اصل نَصَرَ بود معلوم بود ما خواستيم مجهولش بنا كنيم اوّلش را ضمّه و ماقبل آخرش

را كسره داديم نُصِرَ شد يعنى يارى كرده شد يكمرد غايب در زمان گذشته.