باب تَفَعْلُل تَدَحْرَجَ يَتَدَحْرَجُ تَدَحْرُجًا، فهو مُتَدَحْرِجٌ، و ذاك مُتَدَحْرَجٌ،

امر تَدَحْرَجْ، نهى لا يَتَدَحْرَج.

باب افْعِنْلال اِحْرَنْجَمَ يَحْرَنْجِمُ اِحْرِنجاامًا، فهو مُحْرَنْجِمٌ، وذاك

مُحْرَنْجَمٌ، امر حاضر احْرَنْجِمْ، نهى لاا يَحْرَنْجِمْ.

باب افْعِلْلاال اِقْشَعَرَّ يَقْشَعِّرُ اِقْشِعْراارًا فهو مُقْشَعِرٌّ و ذاك مُقْشَعَرٌّ امر حاضر

اِقْشَعِرَّ اِقْشَعِرِّ اِقْشَعْرِرْ.

بدانكه باب افعنلال در ثلاثى مزيد فيه آمده است چون اقْعَنْسَسَ

يَقْعَنْسِسُ اِقْعِنْسااسًا كه حروف اصولش قَعَسَ است واِفْعَوَّلَ نيز آمده

است چون اِجْلَوَّزَ يَجْلَوِّزُ إِجْلِوّاازًا.

افْعيعاال نيز آمده است چون اعْشَوْشَبَ يَعْشَوْشِبُ اِعْشيشاابًا و اِفْعَنْلى نيز

آمده است چون اسْلَنْقى يَسْلَنْقى اِسْلِنْقااءً.

بدانكه مجموع همزه ها كه در اوّل ماضى ثلاثى مزيد فيه ورباعى مزيد

فيه است همزه وصل است كه در درج كلام بيفتد وهم چنين

همزه هائى كه در اوّل مصدرها وامرها اين ابواب است اِلّا همزه باب

افعال كه همزه قَطع است وساقط نمى شود در درج كلام نه در ماضى

ونه در امر ونه در مصدر.