و آن شش كه مخاطب را بود: سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را. آن

سه كه مذكّر را بود: تَضْرِبُ، تَضْرِبَانِ، تَضْرِبُونَ.

تَضْرِبُ: يعنى مى زنى تو يك مرد حاضر در زمان آينده. صيغه واحد

مذكّر مخاطب است از فعل مضارع، صحيح و ثلاثى و مجرد و معلوم.

تَضْرِبُ در اصل ضَرَبَ بود (مفرد مذكّر مغايب بود از فعل ماضى)

خواستيم مفرد مذكّر مخاطب بنا كنيم از فعل مستقبل، تاء كه علامت

استقبال بود در اولش درآورديم، و فاء الفعل را ساكن و عين الفعل را

مكسور و لام الفعل را مضموم كرديم تَضْرِبُ شد بر وزن تَفْعِلُ. ضاد فاء

الفعل، راء عين الفعل، باء لام الفعل، و ضمير منفصلش اَنْتَ است

كه در وى مستتر است به استتار واجبى، محلًّا مرفوع است تا فاعلش

بوده باشد.

تَضْرِبَانِ: يعنى مى زنيد شما دو مردان حاضر در زمان آينده. صيغه

تثنيه مذكّر حاضر است از فعل مضارع صحيح و ثلاثى و مجرد و معلوم.

تَضْرِبَانِ در اصل تَضْرِبُ بود (مفرد بود) خواستيم تثنيه بنا كنيم،

الف كه علامت تثنيه و هم ضمير فاعل بود با نون عوض رفع در آخرش

درآورديم تَضْرِبانِ شد بر وزن تَفْعِلانِ، ضاد فاء الفعل، راء عين

الفعل، باء لام الفعل، و الف علامت تثنيه و هَم ضمير فاعل و نون

عوض رفعى است كه در واحد بوده، و ضمير منفصلش اَنْتُماست.

تَضْرِبُونَ: يعنى مى زنيد شما گروه مردان حاضر در زمان آينده. صيغه

جمع مذكّر مخاطب است از فعل مضارع، صحيح و ثلاثى و مجرد و معلوم.