لَمْ أضْرِبْ: يعنى نزده ام من يك مرد يا يك زن در زمان گذشته.

صيغه متكلّم وحده است از فعل جحد صحيح و مجرد و معلوم.

لَمْ اَضْرِبْ در اصل اَضْرِبُ بود، (متكلّم وحده بود از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم وحده بنا نمائيم از فعل جحد، لم جازمه بر سرش

درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا حركت آخر را به جزمى

ساقط كرد، و معنىً نقل كرد معناى مضارع را بسوى ماضى و در

ماضى نفى كرد لَمْ اَضْرِبْ شد.

لَمْ نَضْرِبْ: يعنى نزده ايم ما دو مردان يا دو زنان يا گروه مردان يا

گروه زنان در زمان گذشته. صيغه متكلّم مع الغير است از فعل جحد،

صحيح و مجرد و معلوم.

لَمْ نَضْرِبْ در اصل نَضْرِبُ بود (متكلّم مع الغير بود از فعل مضارع)

خواستيم متكلّم مع الغير بنا كنيم از فعل جحد، لم جازمه بر سرش

درآورديم دو عمل كرد: لفظًا و معنىً، لفظًا حركت آخر را به جزمى

ساقط نمود، و معنىً نقل كرد معناى مضارع را بسوى ماضى و نفى در

ماضى كرد لَمْ نَضْرِبْ شد.

[نفى]

واز نفى نيز چهارده وجه باز مى گردد: شش مغايب را بود و شش

مخاطب را و دو حكايت نفس متكلّم را. و آن شش كه مغايب را بود

سه مذكّر را بود و سه مؤنّث را.