دوهم: هغوى ته داسى كنحگلى كول چه تقاضى كوى د كفر د اكثرو، او يا دا سى ويل چه دوى تگول فاسقان دى لكه خگنكگ چه روافض وائى نو دا كفر دى، حگكه چه په دى كى د الله او پيغمبر صلى الله عليه وسلم تكذيب دى په هغه ستاينه او رضامندة كى چه د دوى نه ئى كؤى ده، بلكه كه خگوك د دغسى خلكو په كفر كى شك كوى نو هغه په خپله كافر كيإى، حگكه چه د دى وينا مقصد او مطلب دا دى چه د قراّن او سنت راويان او نقل كونكى كافر او يا منافقان دى.

دريم: هغوى ته كنحگلى كول په لعنت ويلو او يا په قباحت ويلو سره، د داسى خلكو په كفر كى د عالمانو دوه قوله دى. او بنا په هغه قول باندى چه كافر نه دى، نو هغه ته ادب وركول، او يائى بندى كول واجب او ضرورى دى، تر هغه وخت پورى چه مؤشى، او يا د خپلى وينا نه رجوع وكؤى، او په خپل حگان د دروغجن او د مجرم كگواهى وكؤى.

خگلورم: داسى كنحگلى كول چه د هغوى په دين كى قدحه نه وى، لكه هغوى ته بزدله او يا بخيلان ويل په داسى وينا باندى كافر كيإى نه لكن زورنه به ورته وركول كيإى په هغه طريقى سره چه د دغسى وينا نه منع شى. او شيخ الاسلام بن تيميه رحمه الله داسى مضمون په خپل كتاب الصارم المسلول كى ذكر كؤى. او د امام احمد بن حنبل رحمه الله نه دا وينا نقل شوى: (( د چا لپاره دا جايز نه دى چه د صحابه وو بدى ذكر كؤى، او نه به په هغوى كى په چا باندى په عيب او نقصان سره طعن لكگوى، چا چه دغه كار وكؤه هغى ته به ادب وركولى كيإى كه بيا د هغى نه توبه اوباسى نو پرى به گشگودى شى او كه منع نه شى نو بيا به په جيل كى واچولى شى تر هغى پورى چه د خپلى وينا نه رجوع وكؤى.

اتم: د اهل سنت والجماعت د عقيدى او مذهب خلاصه د صحابه و په باره كى: