«زيرا هر كس شريكى براى خدا قرار دهد، خداوند بهشت را بر او حرام كرده است; و جايگاه او دوزخ است» .

در ادامه مي گويند:

اعتقاد حقيقي ما، عبارت است از تصديق قلبي، و اقرار زباني و رفتار و عمل جوارح، و گرنه منافقين با وجود اينکه مي گويند: لا اله الا الله و نماز را اقامه مي کنند و زکات را پرداخت مي کنند و روزه مي گيرند و به حج مي روند، ولي در پايين ترين نقطه جهنم هستند.

و آنچه دربارة اجتهاد فرموده ايد: ما مقلدين کتاب و سنت و سلف صالح هستيم و پيرو معتمد اقوال ائمه اربعه، يعني: امام ابوحنيفه النعمان بن ثابت، مالک بن انس، محمد بن ادريس، و احمد بن حنبل رحمهم الله هستيم.

و اما سوالتان دربارة حقيقت ايمان، ايمان همانا تصديق قلبي است، و با اعمال نيک افزايش مي يابد و با گناه ناقص مي گردد، خداوند مي فرمايد: {وَيَزْدَادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيمَانًا} (المدثر: 31) .

«و بر ايمان مؤمنان بيفزايد» .

و کاري نمي کنيم که مخالف منقول باشد، و يا عقل آن را نپذيرد، ولي منافقون چيزي مي گويند که انجام نمي دهند، ولي ما آنچه که انجام مي دهيم مي گوييم: {كَبُرَ مَقْتًا عِنْدَ اللَّهِ أَنْ تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ (3) } (الصف: 3) .

«نزد خدا بسيار موجب خشم است كه سخني بگوئيد كه عمل نمي كنيد» .

با بت پرستان، همانگونه که پيامبر جنگيد، مي جنگيم، و هر کس که نماز را ترک کند و يا زکات را نپردازد با او مي جنگيم همانگونه که ابوبکر صديق - رضي الله عنه - با آنان جنگيد. ولي در اين راه همان خواهد بود که ورقه بن نوفل به پيامبر فرمود: هر کس مثل آنچه تو آوردى بياورد با او دشمني، اذيت و آزار و از وطن خويش بيرون رانده مي شود.

و آنچه كم باشد و كفايت كند، بهتر است از آنچه زياد باشد و فكر را مشغول كند. «والسلام عليکم ورحمه الله وبركاته» [1] .

(1) - مرجع سابق: (1/ 61 - 64) .