حق در هر زمان و مکاني حق است و تغيير نمي کند، وقتي که تلقي از منهج، صحيح باشد و فهم آن دقيق باشد و صادقانه به آن ملتزم باشيم، مردم حق را مي پذيرند اگر چه ميان آن قرنها اختلاف وجود داشته باشد، مثلًا پيامبران همگي بر يک اصل اجتماع کرده اند و آن اصل متدين بودن است، اگر چه بعضي از آنها همديگر را هم نديده اند و قرنها از هم دور بوده اند: همانطور که خداوند مي فرمايد: {شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ} (الشوري: 13) .

«آيينى را براى شما تشريع كرد كه به نوح توصيه كرده بود; و آنچه را بر تو وحى فرستاديم و به ابراهيم و موسى و عيسى سفارش كرديم اين بود كه: دين را برپا داريد و در آن تفرقه ايجاد نكنيد!» .

و مسلمانان نيز مأمور شده اند که به انبياء اقتداء نمايند و بر همان اصول پايبند بمانند.

2 -عقيده، يک مذهب اجتهادي نيست بلکه ميزان ثابتي است که دچار دگرگوني و تغيير نمي شود، عقيده، شناخت مراد خداوند تعالي از ديانت، بعثت پيامبران، نزول کتابهاي آسماني، و خلق انسان و جن و سپس استقامت بر آنها و عمل به مضمون آنها است.

و پيامبر به عنوان يک قدوه بحساب مي آيد در شناخت علم خدا و در عمل به مقتضاي آن.

صحابه به پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - اقتدا نمودند سپس قرنهايى كه گواهى حق به آن داده شده اند و براساس اعتقاد حق به پيامبر - صلى الله عليه وآله وسلم - اقتدا نمودند.

خداوند در هر عصر و زمانه اي امامان و پيشواياني را براي تبيين اعتقاد صحيح که همانا عقيده توقيفي و جامع و گسترده است، فرستاده است.