منظور از سلف صالح، اصحاب و تابعين سه قرن اوليه اسلامي است که مقيد به کتاب و سنت بودند هم از جانب روحي و هم از جانب نص؛ نه آن کساني که اهل بدعت بودند مانند خوارج، قدريه، معتزله و ديگر فرق از اين دسته.

رأي آنان بدين خاطر پذيرفته مي شود، چون آنان داراي قلبي نيکوکار و عملي عميق بودند، و کمتر بر خود تکلف مي نمودن، و به توفيق الهي نزديک تر بودند، زيرا خداوند به آنان ذهني روشن و علمي گسترده بخشيده بود، و قوه ادراک داشتند و داراي اهدافي نيکو و تقواي بيشتري بودند، و از همه بالاتر به عهد نبوت نزديک بودند، بنابراين طريقه و راه آنان از همه بهتر و راه و روش ديگران با راه و منهج آنان همسان نخواهد بود و هرگز نزديک راه آنان نيست.

3 -ايمان به مسائل غيبي، منوط به خبر صادق است.

مسايلي که حس آدمي نمي تواند آن را دريابد، و نمي توان آن را تجربه کرد، و بوسيله مقدمات عقلي هم نتوان به واقعيت آن دست يافت مانند امور غيبي، در اين صورت آگاهي پيدا کردن بر اين امور تنها از طريق خبر صادق ممکن است که آن هم به نوبه خود بايد توسط معجزاتي که از عالم غيب بر انسانها وارد مي شود، و توسط خالق اين هستي پايه ريزي شده است، فهميده شود.