بنابراين آنچه که خدا و رسولش در زمينه غيب گفته اند، به آن ايمان مي آوريم به همان اندازه که خدا و رسول خبر داده اند بدون اينکه لفظ و معني را از همديگر جدا سازيم، و يا بدون اينکه بر معني لفظ چيز ديگري بيفزاييم، و بدون هر گونه انکار و دور کردن معني و لفظ از همديگر، و از مواردي که دستور داده شده که از آن دوري جوييم، جستجو در اموري غيبي است که شرع دستور داده به آن ايمان بياوريم بدون اينکه کيفيت آن بيان شود. و برخي از اين موارد حتي در عالم حس نمونه و شاهدي هم ندارد مانند سوال نمودن از هنگام روز رستاخيز که چه وقت خواهد بود؟ و يا سوال از روح؟ و از مدت زمان اين امت که تا چه وقت خواهد بود؟ و امثال اين پرسشها که جواب آنها بجز بوسيله نقل فهميده نمي شود، پس اين گونه موارد بدون بحث و جدل واجب است که به آن ايمان آورد.

4 -تقسيم نمودن توحيد به توحيد ربوبيت و توحيد الوهيت و وجوب تصديق آنها.

توحيد نزد سلف صالح دوگونه است:

اول: توحيد ربوبيت: توحيد ربوبيت عبارت است از اعتقاد به اينکه پروردگار اين هستي يکي است و بيشتر نيست: و او خداوندي است که فطرتهاي سليم براساس اقرار به آن خلق و ايجاد شده اند، و براساس گردن کج بودن براي او و ايمان به اسماء و صفاتي که براي او در قرآن و سنت آمده است، پس توحيد أسماء و صفات بطور اجمال داخل در توحيد ربوبيت است، ولي به هنگام تفصيل، قسم سومي را مي سازد، خصوصًا موقعي که بخواهيم جواب گروههايي را بدهيم که معتقديم به ربوبيت خدا هستند منتهي صفات را انکار مي کنند مانند، جهميّه و معتزله.

دوم: توحيد الوهيت: معني توحيد الوهيت اين است که خداوند به تنهايي عبادت و پرستش شود و منکر عبادت غير خدا بود، و با اين نوع، معني کلمه توحيد يعني: «لا اله الا الله» تحقق پيدا مي کند.